از منابع مختلف نقل است که ابلیس گفت: خداوندا! بندگانت تو را دوست میدارند و عصیانت می کنند، اما مرا دشمن می دارند و اطاعتم می کنند! جوابش آمد که: ما اطاعت ایشان از تو را به دشمنی شان با تو بخشیدیم، و هر چند که با همه عشق اطاعتمان نکنند، ایمانشان را پذیرفتیم.
اما از آن جا که آدمی فریب این عشق و ایمان را نخورد، در پرتگاه سقوط و تباهی قرار نگیرد و سرنگون نشود، می گویند:
«اگر شیطان دشمن آدمی است، چگونه آدمی از دشمنش اطاعت میکند.»

وقتی که شیطان ملعون از درگاه خداوند رانده شد، گفت:
به عزتت سوگند که از دل آدمی بیرون نیایم و یک لحظه از گمراهی او دست برندارم و هر دم او را به سوی گناه دعوت می نمایم، تا زمانی که جان در بدن دارد.
خداوند در پاسخ او فرمود:
من نیز به عزتم سوگند، در توبه را به روی وی نمی بندم، و چیزی را مانع توبه او قرار نمی دهم، و توبه اش را می پذیرم تا وقتی که روح در بدن دارد.


پس به نظر شما آبا می توان نتیجه گرفت که خداوند هرگز بنده ای را نمی میراند، مگر بعد از آنکه بداند که اگر زنده هم بماند، هرگز توبه نمی کند ؟